Hij spreekt

Probeert nog

Krachten zin te geven

Koud opgediende woorden

Laten hem niet toe

 

 

 

Hij spreekt

Herhaling van

Verfrommelde papiertjes

Gisteren geschreven

Geserveerd uit binnenzak

 

 

 

Hij stamelt nog,

de president

aan’t graf

van propagandaschrijvers

 

 

 

Zijn tijd sterft hier

Een stille dood

De stilte gilt

Rond in mijn oren

Hoor ik

vormen woorden zinnen

Zonder dat ik wil

 

Uit een omgeschopte doos vallen de

Stiltezinnen schreeuwend lang

om aandacht

Die ik wel geven moet

Weerloos denk ik mijn gedachte

 

Doodstil

Wordt het

Als gedachte uitgeschreeuwd en uitgedacht

Geen zin meer en

Geen aandacht wil

 

Doodstil zing ik,

Doodstil

dichter bij jou

dicht ik mij

lichter door een woud van woorden

nader tot een open plek

ik vind haar en val

stil

benoem de liefde niet

beleef haar

tussen jouw ogen en de mijne

zinspeelt woordeloze taal

noem mijn naam dan met je handen

spel de letters op mijn lichaam

en help mij te verstaan

hoe hier de stilte waarheid

spreekt

elke tik
breekt onverstaanbaar
uren in seconden

deze drie
staan dagelijks weer
op deze zelfde plaats

dit rondgaan
zonder plaatsbepaling
geeft de wereld ruimte

zoals zij hier tikt
tikt zij nergens

klok